Η συζήτηση γύρω από τη νησιωτικότητα συχνά περιορίζεται σε διακηρύξεις.
Όταν όμως αεροσκάφη διέρχονται πάνω από νησιωτικές περιοχές χωρίς να προσγειώνονται, το ζήτημα παύει να είναι θεωρητικό και αποκτά ξεκάθαρα πρακτική διάσταση.
Ακριβώς αυτό το παράδοξο έφερε στο προσκήνιο με δημόσια παρέμβασή του ο Κωνσταντίνος Μουτζούρης, αναδεικνύοντας ένα θέμα που αγγίζει τον πυρήνα της περιφερειακής συνοχής και της ισότιμης μεταχείρισης των περιοχών της χώρας.
Σύμφωνα με όσα γνωστοποίησε, ελληνική αεροπορική εταιρεία αποζημιώνεται από το ελληνικό Δημόσιο για την εκτέλεση της άγονης αεροπορικής γραμμής Αλεξανδρούπολη–Σητεία Κρήτης. Παρότι η συγκεκριμένη πτήση διέρχεται από τον εναέριο χώρο των νησιών του Βορείου Αιγαίου, δεν προβλέπει ενδιάμεση στάση. Με απλά λόγια, τα νησιά παρακολουθούν το αεροπλάνο να περνά από πάνω τους, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε αυτό.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου διατυπώνει ένα αίτημα που χαρακτηρίζεται ως αυτονόητο: την καθιέρωση ενδιάμεσης στάσης στα νησιά. Όχι ως παραχώρηση, αλλά ως θεσμική υποχρέωση, δεδομένου ότι η γραμμή χρηματοδοτείται από δημόσιους πόρους με στόχο την ενίσχυση της εδαφικής συνοχής και όχι την παράκαμψή της. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να διαμορφώσει, για πρώτη φορά, μια λειτουργική αεροπορική «ραχοκοκαλιά» που θα συνέδεε τη Θράκη, το Βόρειο Αιγαίο και την Κρήτη.
Το συγκεκριμένο αίτημα, ωστόσο, δεν τίθεται για πρώτη φορά. Στο παρελθόν, η Περιφέρεια είχε λάβει διαβεβαιώσεις ότι το ζήτημα θα επανεξεταζόταν εντός του πρώτου τριμήνου του 2026. Πράγματι, η θεσμική επαναφορά του θέματος πραγματοποιήθηκε, με την Περιφέρεια να καταθέτει εκ νέου το αίτημά της και να αναμένει πλέον τις αποφάσεις της Πολιτείας.
Το διακύβευμα υπερβαίνει κατά πολύ μια απλή αλλαγή δρομολογίου. Αγγίζει ζητήματα ισονομίας, προσβασιμότητας και συνολικής αναπτυξιακής στρατηγικής. Όταν μια άγονη γραμμή επιδοτείται για να συνδέσει απομακρυσμένες περιοχές, δεν μπορεί να αγνοεί τα νησιά που βρίσκονται στο μέσον της διαδρομής. Σε διαφορετική περίπτωση, η έννοια της «άγονης γραμμής» αποδυναμώνεται και μετατρέπεται σε λογιστικό εργαλείο, αντί για μέσο άσκησης πολιτικής συνοχής.
Πλέον, η αναμονή δεν έχει μόνο διοικητικό χαρακτήρα, αλλά αποκτά σαφή πολιτική διάσταση. Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό και σαφές: θα συνεχίσει το Βόρειο Αιγαίο να βλέπει τις ευκαιρίες να περνούν από πάνω του ή θα κατακτήσει τη θέση που του αναλογεί στον εθνικό αεροπορικό χάρτη;
Πηγή: iraklionews
