Στο επίκεντρο των εξελίξεων μετά την τραγική συντριβή του Air India Flight 171 βρίσκεται όχι μόνο η διερεύνηση των αιτιών αλλά και το τεράστιο οικονομικό βάρος των αποζημιώσεων.
Η σύγκρουση του Boeing 787-8 λίγο μετά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο του Αχμενταμπάντ προκάλεσε τον θάνατο 241 επιβατών και τουλάχιστον 38 ανθρώπων στο έδαφος, καθιστώντας την τη φονικότερη αεροπορική τραγωδία στην ιστορία της Ινδίας.
Πέρα από τον ανθρώπινο πόνο, το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον και στις ασφαλιστικές απαιτήσεις που προκύπτουν: από τις αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων μέχρι την καταστροφή του ίδιου του αεροσκάφους και των κτιρίων που επλήγησαν.
Η αποζημίωση των επιβατών καλύπτεται από την υποχρεωτική «ασφάλιση νομικής ευθύνης επιβατών», όπως προβλέπει η Σύμβαση του Μόντρεαλ, στην οποία συμμετέχει και η Ινδία. Σύμφωνα με αυτή, οι οικογένειες των θυμάτων λαμβάνουν περίπου 1,75 crore* ανά θανόντα επιβάτη, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν υπαιτιότητα. «Μπορεί να δοθεί υψηλότερη αποζημίωση αν αποδειχθεί αμέλεια», αναφέρουν οι ειδικοί.
Επιπλέον, υπάρχουν προσωπικά ασφαλιστήρια που ενδέχεται να προσφέρουν συμπληρωματικές παροχές, όπως αποζημιώσεις για απώλεια αποσκευών ή ιατρική φροντίδα. Αυτά ενεργοποιούνται μόνο εφόσον αναγνωριστούν και δηλωθούν εγκαίρως από τους συγγενείς.
Σε ό,τι αφορά το ίδιο το αεροσκάφος, η αποζημίωση ενεργοποιείται μέσω της «ασφάλισης αεροσκάφους», το οποίο κάλυπτε την Air India με ασφαλιστήριο ύψους 150–200 crore. Οι εγχώριες ασφαλιστικές εταιρείες, όπως η Tata AIG και η New India Assurance, αναλαμβάνουν μόνο μικρό ποσοστό του κινδύνου· το μεγαλύτερο βάρος μεταφέρεται σε διεθνείς αντασφαλιστές, όπως η AIG London ή η Lloyd’s of London.
Τα θύματα στο έδαφος – όσοι σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν στο οικοτροφείο της ιατρικής σχολής που χτυπήθηκε από το αεροσκάφος – καλύπτονται από την «ασφάλιση αστικής ευθύνης προς τρίτους». Η συγκεκριμένη κάλυψη περιλαμβάνει αποζημιώσεις για θανάτους, τραυματισμούς και υλικές ζημιές, αλλά και για ψυχολογικές βλάβες. Οι αξιώσεις σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να κατατεθούν από τις οικογένειες, συνοδευόμενες από έγγραφα όπως ληξιαρχικές πράξεις θανάτου και πιστοποιητικά διαδοχής.
Η αποζημίωση για το κτίριο του οικοτροφείου και άλλες υποδομές καλύπτεται επίσης μέσω της ασφάλισης τρίτων. Οι αρμόδιοι φορείς, όπως το εκπαιδευτικό ίδρυμα στο οποίο ανήκει το κτίριο, θα υποβάλουν αξιώσεις για την αποκατάσταση των ζημιών και για τυχόν διακοπή λειτουργίας. Οι πληρωμές βασίζονται σε εκτιμήσεις αγοραίας αξίας και, όπως και με τα υπόλοιπα ασφαλιστήρια, το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής ευθύνης αναλαμβάνεται από αντασφαλιστές του εξωτερικού.
Για τις οικογένειες που δεν γνωρίζουν αν ο αποθανών διέθετε κάποια προσωπική ασφάλιση, υπάρχει στη διάθεσή τους το ψηφιακό εργαλείο της Insurance Information Bureau (IIB), μια κρατική πλατφόρμα που βοηθά στον εντοπισμό και την επιβεβαίωση ενεργών ασφαλιστικών συμβολαίων, αρκεί να υποβληθούν βασικά προσωπικά στοιχεία.
Όπως εξηγούν ειδικοί, οι αποζημιώσεις στις απλούστερες περιπτώσεις μπορούν να εκταμιευθούν εντός λίγων εβδομάδων. Ωστόσο, όταν υπάρχουν πολλοί δυνητικοί δικαιούχοι ή ελλείψεις σε έγγραφα, η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες, λόγω της ανάγκης έκδοσης διαταγμάτων διαδοχής από τα πολιτικά δικαστήρια.
*Το «1 crore» είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται στην Ινδία και σημαίνει 10 εκατομμύρια (10.000.000) μονάδες. Δηλαδή, «1 crore ανά επιβάτη» αντιστοιχεί σε αποζημίωση δέκα εκατομμυρίων ρουπιών ανά άτομο. Με την τρέχουσα ισοτιμία (περίπου 1 ευρώ = 90 ινδικές ρουπίες), το ποσό αυτό είναι περίπου 110.000 ευρώ ανά επιβάτη.
