Η ιστορία της Boeing στους αιθέρες ξεκίνησε το 1958 με το πρώτο της αεριωθούμενο επιβατικό αεροσκάφος, το 707.
Μόλις δέκα χρόνια αργότερα, η αλματώδης αύξηση της ζήτησης για αεροπορικά ταξίδια οδήγησε στην παρουσίαση του θρυλικού 747, το οποίο μπορούσε να μεταφέρει περισσότερους από διπλάσιους επιβάτες σε σχέση με το 707. Αρχικά, το σχέδιο προέβλεπε διαμόρφωση με δύο καταστρώματα σε όλο το μήκος του αεροσκάφους, όμως οι μηχανικοί δυσκολεύτηκαν να συνδυάσουν την ικανότητα μεταφοράς φορτίου με την ταχεία εκκένωση των επιβατών σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.
Τελικά, επετεύχθη ένας συμβιβασμός, διατηρώντας το διπλό κατάστρωμα μόνο στο μπροστινό τμήμα, δημιουργώντας το χαρακτηριστικό «καμπούρι» που κάνει το 747 αμέσως αναγνωρίσιμο. Στις εκδόσεις μεταφοράς φορτίου, ο σχεδιασμός αυτός επέτρεψε την τοποθέτηση του πιλοτηρίου ψηλότερα, πάνω από το ανακλινόμενο μπροστινό τμήμα, διευκολύνοντας τη φόρτωση. Ο χώρος πίσω από το πιλοτήριο μπορούσε να αξιοποιηθεί είτε για επιπλέον θέσεις είτε ως lounge ή μπαρ. Η συνολική χωρητικότητα επιβατών εξαρτάται από τη διαμόρφωση κάθε αεροσκάφους, με την πιο πυκνή διάταξη αποκλειστικά οικονομικής θέσης να φτάνει έως και 660 άτομα.
Για την προώθησή του, το Boeing 747 χρησιμοποιεί τέσσερις κινητήρες turbofan, οι οποίοι καταναλώνουν εντυπωσιακές ποσότητες καυσίμου: μεταξύ 3.500 και 3.800 γαλόνια την ώρα σε ταχύτητα πλεύσης. Το ακριβές ποσοστό κατανάλωσης εξαρτάται από τον αριθμό επιβατών και το συγκεκριμένο μοντέλο κινητήρων που είναι εγκατεστημένο. Συνοπτικά, το μέσο 747 καίει περίπου ένα γαλόνι καυσίμου ανά δευτερόλεπτο. Αυτή η τεράστια ανάγκη για κηροζίνη Jet A-1 απαιτεί και μια ανάλογα μεγάλη χωρητικότητα καυσίμων.
Ένας «Γίγαντας» με Δίψα για Καύσιμα
Το 747 δεν είναι απλώς από τα μεγαλύτερα εμπορικά τζετ, αλλά και από τα ταχύτερα. Η ταχύτητα πλεύσης του φτάνει τα 580 μίλια την ώρα, δηλαδή καλύπτει ένα μίλι κάθε 6,2 δευτερόλεπτα. Με βάση το ποσοστό κατανάλωσης καυσίμου που αναφέρει το BBC’s Future Planet, αυτό μεταφράζεται σε 0,18 μίλια ανά γαλόνι. Αν και το νούμερο είναι εντυπωσιακό (και σοκαριστικό), πρέπει να υπολογίσουμε πως, σε αντίθεση με ένα υβριδικό αυτοκίνητο, το 747 μεταφέρει εκατοντάδες επιβάτες, διανέμοντας έτσι το κόστος της κατανάλωσης.
Για να καλύψει τις ανάγκες του σε πολύωρες διεθνείς πτήσεις, το 747 μπορεί να μεταφέρει περίπου 48.400 γαλόνια καυσίμου – αρκετά για να το ταξιδέψουν, για παράδειγμα, από τη Νέα Υόρκη στο Λονδίνο. Σε ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις, όπως Λος Άντζελες – Σίδνεϊ, χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη χωρητικότητα. Ορισμένες εκδόσεις, όπως το 747-8i Intercontinental, φτάνουν να μεταφέρουν 63.034 γαλόνια καυσίμου. Τα περισσότερα καύσιμα αποθηκεύονται στα φτερά του αεροσκάφους, ενώ σε κάποιες διαμορφώσεις υπάρχει επιπλέον δεξαμενή και στο οριζόντιο σταθεροποιητή της ουράς.
Με τα χρόνια, οι αεροπορικές αρχές παγκοσμίως χαλάρωσαν τους κανονισμούς που απαγόρευαν τα δικινητήρια τζετ να πραγματοποιούν πολύωρες πτήσεις πάνω από νερό. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για πιο αποδοτικά αεροσκάφη, όπως το Airbus A330 και το Boeing 777, που χρησιμοποιούν δύο κινητήρες αντί για τέσσερις. Σήμερα, το 747 επιβατηγό τείνει να εκλείψει, αλλά δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς. Όσοι επιθυμούν να ζήσουν για μια τελευταία φορά την εμπειρία της “Βασίλισσας των Αιθέρων” μπορούν ακόμη να βρουν πτήσεις συγκεκριμένων εταιρειών που το διατηρούν σε λειτουργία.
