Κανείς δεν θέλει να βιώσει μια ταραχώδη απογείωση ή προσγείωση κατά τη διάρκεια μιας πτήσης. Ωστόσο, υπάρχει ένα αεροδρόμιο που όσοι φοβούνται τα αεροπλάνα θα πρέπει σίγουρα να αποφύγουν. Βρίσκεται μέσα στα βουνά και διαθέτει έναν τόσο δύσκολο διάδρομο προσγείωσης, ώστε οι πιλότοι δεν μπορούν να βασιστούν στα ραντάρ και στα όργανα πλοήγησης.
Για να προσεγγίσουν το αεροδρόμιο, οι πιλότοι πρέπει να ακολουθήσουν μια απότομη και ελικοειδή διαδρομή ανάμεσα στα βουνά. Η προσέγγιση είναι τόσο δύσκολη, ενώ η καθοδήγηση μέσω ραντάρ είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ώστε οι πιλότοι πρέπει να πραγματοποιούν τις προσγειώσεις αποκλειστικά με χειροκίνητο χειρισμό, προκειμένου να αποκτήσουν άδεια πτήσης προς το συγκεκριμένο αεροδρόμιο.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθούν συγκεκριμένα σημεία στροφής που τους οδηγούν στον διάδρομο προσγείωσης. Συχνά, μεσολαβούν μόλις λίγα δευτερόλεπτα από τη στιγμή που ο διάδρομος γίνεται ορατός μέχρι την ίδια την προσγείωση. Γι’ αυτό και οι πτήσεις επιτρέπονται μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Οι πιλότοι που θέλουν να πετάξουν προς το Πάρο πρέπει να περάσουν από αυστηρή εκπαίδευση. Ενδεικτικά, απαιτείται να έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον 1.500 ώρες πτήσης, εκ των οποίων περισσότερες από 500 ώρες σε ορεινές περιοχές. Παράλληλα, χρειάζονται πρόσθετα προσόντα και πιστοποιήσεις, ενώ πρέπει να ολοκληρώσουν εντατική εκπαίδευση σε προσομοιωτές πτήσης, υπό την επίβλεψη της κυβέρνησης του Μπουτάν.
Όπως και στο Πάρο, οι πιλότοι που θέλουν να πραγματοποιούν πτήσεις προς το Λούκλα πρέπει να περάσουν από αυστηρή διαδικασία αξιολόγησης, να διαθέτουν επιπλέον ώρες πτήσης και να ολοκληρώσουν απογειώσεις και προσγειώσεις υπό επίβλεψη.
