Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Boeing επιχείρησε να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο μεταφοράς υπερμεγεθών φορτίων σε παγκόσμιο επίπεδο, παρουσιάζοντας ένα από τα πιο φιλόδοξα concept στην ιστορία της αεροναυπηγικής.
Το Boeing Pelican ULTRA δεν σχεδιάστηκε ως ένα ακόμη μεταγωγικό αεροσκάφος, αλλά ως ένα υβριδικό μέσο που θα συνδύαζε τη μεταφορική ικανότητα πλοίου με την ταχύτητα αεροπλάνου.
Η φιλοσοφία πίσω από το project βασιζόταν στο λεγόμενο ground effect, ένα αεροδυναμικό φαινόμενο που επιτρέπει σε ένα αεροσκάφος να πετά σε εξαιρετικά χαμηλό ύψος, αξιοποιώντας το στρώμα συμπιεσμένου αέρα ανάμεσα στα φτερά και την επιφάνεια της θάλασσας. Με αυτόν τον τρόπο, το Pelican θεωρητικά θα «γλιστρούσε» πάνω από τον ωκεανό με πολύ χαμηλότερη κατανάλωση ενέργειας και σημαντικά αυξημένη άντωση.
Οι διαστάσεις του concept παρέμεναν εντυπωσιακές ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Το σχέδιο προέβλεπε άνοιγμα φτερών περίπου 152 μέτρων και μήκος σχεδόν 122 μέτρων — διαστάσεις που ξεπερνούσαν κατά πολύ ακόμη και το Airbus A380. Παράλληλα, το μέγιστο βάρος απογείωσης εκτιμάτο στα 6 εκατομμύρια λίβρες, ενώ η δυνατότητα μεταφοράς φορτίου θα άγγιζε τους 1.270 τόνους.
Στην πράξη, το Boeing Pelican είχε σχεδιαστεί ώστε να μεταφέρει τεράστιες ποσότητες στρατιωτικού εξοπλισμού ή εμπορευμάτων με ταχύτητα σαφώς μεγαλύτερη από εκείνη των πλοίων. Σύμφωνα με τα αρχικά πλάνα, θα μπορούσε να μεταφέρει έως και 17 άρματα μάχης M1 Abrams σε μία μόνο αποστολή, καλύπτοντας ένα σημαντικό επιχειρησιακό κενό ανάμεσα στα πλοία και τα συμβατικά cargo αεροσκάφη.
Καθοριστικό ρόλο στο σχέδιο είχε η πτήση λίγα μόλις μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Σε αυτό το ύψος, το ground effect θα βελτίωνε δραστικά την αεροδυναμική απόδοση του αεροσκάφους. Όταν όμως το Pelican πλησίαζε ξηρά ή κατοικημένες περιοχές, θα μπορούσε να ανεβαίνει σε μεγαλύτερο ύψος και να λειτουργεί περισσότερο σαν συμβατικό αεροπλάνο.
Ωστόσο, η υλοποίηση ενός τόσο ακραίου concept συνοδευόταν από τεράστιες τεχνικές προκλήσεις. Το σύστημα προσγείωσης προβλεπόταν να διαθέτει έως και 38 σκέλη και συνολικά 76 τροχούς, ώστε να κατανέμεται το υπερβολικά μεγάλο βάρος στους διαδρόμους. Την ίδια στιγμή, αεροδρόμια, εγκαταστάσεις συντήρησης και υποδομές φόρτωσης θα έπρεπε ουσιαστικά να επανασχεδιαστούν για να υποστηρίξουν ένα τόσο γιγαντιαίο αεροσκάφος.
Παρά τον ενθουσιασμό που δημιούργησε το project στους κύκλους της αεροναυπηγικής, το Boeing Pelican δεν πέρασε ποτέ στη φάση παραγωγής. Το υψηλό κόστος ανάπτυξης, η τεχνική πολυπλοκότητα, τα ζητήματα ασφαλείας αλλά και οι απαιτήσεις για νέους κανόνες λειτουργίας κρίθηκαν υπερβολικά ακόμη και για τη Boeing Phantom Works.
Αν και δεν πέταξε ποτέ, το Pelican εξακολουθεί να θεωρείται μέχρι σήμερα μία από τις πιο εντυπωσιακές και ριζοσπαστικές ιδέες που παρουσιάστηκαν στη σύγχρονη αεροπορία. Ένα υβρίδιο ανάμεσα σε πλοίο, cargo αεροσκάφος και πειραματική μηχανή, που προσπάθησε να δώσει λύση σε ένα διαχρονικό πρόβλημα της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας: τη γρήγορη μεταφορά τεράστιων φορτίων σε παγκόσμια κλίμακα.
