Το αεροδρόμιο Roland Garros στη Ρεϋνιόν αφήνει πίσω του τον παραδοσιακό κλιματισμό στον τερματικό σταθμό αφίξεων και στρέφεται σε ένα πρωτοποριακό σύστημα φυσικού αερισμού.
Μέσα από ειδικές αρχιτεκτονικές και μηχανικές παρεμβάσεις, το κτίριο αξιοποιεί τις τοπικές περιβαλλοντικές συνθήκες, μειώνοντας σημαντικά την ενεργειακή κατανάλωση.
Όπως εξηγεί ο διευθυντής βιώσιμης ανάπτυξης του αεροδρομίου, Μαρκ Ντελανοέ, η ιδέα χρειάστηκε σχεδόν μία δεκαετία για να υλοποιηθεί. «Το νησί της Λα Ρεϋνιόν “είναι ένα βότσαλο στη μέση του Ινδικού Ωκεανού, ένα βιοκλιματικό εργαστήριο”», αναφέρει χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι η έμπνευση προήλθε από παραδοσιακές κατοικίες και βιοκλιματικά κτίρια της περιοχής.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη μείωση του ενεργειακού αποτυπώματος. «Το κτίριο αυτό καταναλώνει περίπου 55-60% λιγότερη ενέργεια σε σύγκριση με ένα αντίστοιχο κλιματιζόμενο κτίριο. Από τους 8.000 τόνους CO₂ το 2011, έχουμε πέσει σήμερα σε λιγότερους από 1.000 τόνους. Είναι σαν ένα μεγάλο κρεολικό σπίτι. Ο άνεμος έρχεται από την ανατολή. Τον διοχετεύουμε αξιοποιώντας αυτά τα χαρακτηριστικά περσιδωτά παράθυρα, που στη Λα Ρεϋνιόν αποκαλούμε naco», δηλώνει ο Μαρκ Ντελανοέ.
Το νέο κτίριο εκτείνεται σε 13.000 τετραγωνικά μέτρα και είναι κατασκευασμένο από γυαλί, ξύλο και μέταλλο, με περισσότερα από 800 αυτοματοποιημένα ανοίγματα που επιτρέπουν στο κτίριο να «αναπνέει». Σύμφωνα με τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του αεροδρομίου, Τομά Ντιμπί, η εμπειρία του επισκέπτη θυμίζει έναν ανοιχτό χώρο σε άμεση επαφή με τη φύση. Όπως τονίζει, «το πιο εντυπωσιακό στοιχείο όταν μπαίνεις εδώ είναι το εφέ του καθεδρικού. Αυτός ο τεράστιος όγκος και αυτό το φως που στη Λα Ρεϋνιόν αποκαλούμε “μέσα-έξω”. Βρισκόμαστε σε εσωτερικό χώρο, αλλά σε μια μεγάλη αίθουσα και σε άμεση επαφή με τη φύση έξω».
Η φυσική φιλοσοφία του έργου αποτυπώνεται και στους εσωτερικούς χώρους, όπου έχουν τοποθετηθεί ενδημικά φυτά της Ρεϋνιόν, ορισμένα από τα οποία θεωρούνται απειλούμενα. Τα φυτά βρίσκονται τόσο στον κεντρικό χώρο όσο και στο λεγόμενο «βιοκλιματικό φαράγγι», μια ειδική κατασκευή που συμβάλλει στην απομάκρυνση του θερμού αέρα.
Ο αρχιτέκτονας της AIA Life Designers, Ερίκ Μπουσολίνο, περιγράφει τη λειτουργία του συστήματος φυσικού αερισμού, εξηγώντας ότι το «βιοκλιματικό φαράγγι» αποτελεί το βασικό τεχνικό χαρακτηριστικό του έργου. «Το αποκορύφωμα του έργου είναι το βιοκλιματικό φαράγγι. Ο άνεμος επιταχύνεται στην κορυφή της στέγης και αυτό δημιουργεί ένα φαινόμενο αναρρόφησης, με αποτέλεσμα ο αέρας να εισέρχεται από τις εξωτερικές όψεις και να εξέρχεται μέσω του φαραγγιού. Με ταχύτητα αέρα ενός μέτρου ανά δευτερόλεπτο πάνω στο δέρμα, το σώμα “αναπνέει” και η αίσθηση είναι τέσσερις βαθμούς πιο δροσερή από τη θερμοκρασία που μετράται με θερμόμετρο».
Το έργο, συνολικού προϋπολογισμού περίπου 65 εκατομμυρίων ευρώ, χρηματοδοτήθηκε κατά 58% από την Πολιτική Συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ το 91% των εταιρειών που συμμετείχαν ήταν τοπικές επιχειρήσεις. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν περίπου 1.000 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας.
Θετικά είναι τα σχόλια και από τους εργαζόμενους στο αεροδρόμιο. Η Σαμπρίνα Αλμάρ, που εργάζεται σε περίπτερο τουριστικής ενημέρωσης, επισημαίνει ότι το νέο περιβάλλον εργασίας είναι αισθητά πιο άνετο και φωτεινό, με άμεση οπτική επαφή με το φυσικό τοπίο του νησιού.
Η προσπάθεια αποανθρακοποίησης του αεροδρομίου συνεχίζεται, με επόμενο στόχο την πλήρη ενεργειακή αυτονομία έως το 2030. Το αεροδρόμιο Roland Garros έχει ήδη αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις, μεταξύ των οποίων και το βραβείο Versailles 2025, ενώ συγκαταλέγεται στα πέντε ομορφότερα αεροδρόμια παγκοσμίως.
